sosyomat.com

Canetti'yi yeniden okuma isteği doğurdu blog. güzel tespitler.

Burjuva demokrasisi üzerine bir etiket:
önünüze dört tane don koyarlar ve seç birini derler işte bunun adı demokrasidir
egemenlerin seçtikleri arasından seçmeye zorlanırız. gözümüz vardır, bakarız, ancak bunu göremeyiz... çünkü kavramların düşünmek için değil, egemenlerin tanımladıkları şekliyle iman etmek için var olduğuna inandırılmışızdır.
Sonuçta, bakar körlerden olur ve mazlumla zalimi ayırt edemez hale geliriz...

zevkler tartışılmaz evet
ama renkler
işte orda durun beyler!..
imza: bir kör

akgün akovanın sevdiğim bakış açısından bir buse...

"önce parmak izlerimi, sonra yıldızları yitirdim" gibi bir şey yazmıştı borges ama tam da böyle miydi hatırlamıyorum.

lostmentality,
teşekkürler.
eleştirel,
marx parlemanto burjuvazinin ahırıdır diyordu yanılmıyorsam. saramago'da benzer bir tespit yapmakta.
engels,
ama sesleri kazandım diyor Borges...körlüğünü bunca seven nadir adamlardan. galiba şiiri müzik olarak görenlerden olmasından kaynaklanıyor bu durum.

evlenmeden olmaz,
körlük ve körleşme üzerine bir şey yazarken ister istemez canetti ve saramago'ya gönderme yaptım...çünkü yazı o romanlarla ilgili notları içeriyor. yazdıklarımından ne düşündüğüm çıkartılabilinir. ama bilhare uzun uzun anlatırım ne düşündüğümü, gerçekten merak ediyorsan. referans noktaları dayandığımız koca bir çınar gibidir. bir şeyi söylerken aslında sözlerimin alıntı olma ihtimali rahatsız ediyor beni...öyle bir rahatsızlığı yaşamak yerine direk alıntı yapmak daha huzur verici emin olabilirsin...

ay mora rengini sormuş...neden böyle rengin diye...
mor aya rengini vermiş...

hatun,
güzelsin :)

renk kırıldı..müzik kırmızı şimdi..
o senin güzelliğin :)

aranıyon cicim...bu soruna dair kafka blogumda konuşmuştuk oysa...ayrıca seninle konuşurken karşımda toktamış ateş varmışçasına davranmaktayım, bunu da belirteyim.
bu arada harbiden puan vermeyip ayara gelmişin kaçmadı gözümden.

o zamanda aga sen şunu diyon: ama bak marx la aynı düzlemdesin, intihal yapıyon diyeceen, bilmiyor muyum ben seni (bak aşkın ağzı yaptırtmak zorunda bıraktın). yoksa ben de geyik blog yazarım, yılların büfecisini forest gump a, mahallenin delikanlısını dövüş klüpçüsüne çeviririm anasını satayım, nedir ki...
ama geçen blogta da dediğim gibi tarzlar farklı, ister istemez alıntı yapılıyor.

gencecik çocuğun hayatını kararttın lan...bizim mahallede van damme'a hayran bir çocuk vardı. onun gibi yürür, dövüş sanatları öğrenmek için çalıştığı elektrikçiden kazandığı iki kuruşu kurslara harcardı. amcam birgün "önden değil ama yandan aynı van damme a benziyon" dedi çocuğa. çocuk havalarda. ama yaşam işte insana van damme olma fırsatı vermiyor. şimdi büfeci çocuğa yandan forest gump a benziyorsun diyeceğim, tüm çorumluları toplayıp saldıracak bana biliyorum. bak hiç alıntı yapmadan bir yorum yaptım. ben de halka yakın oldum mu acep...

meğer yaptığım alıntıları kimse yazmamış hepsini ben uydurmuşum...

melih abi den böyle bir alıntı yapsam da anlamazdı bu evlenmeden olmaz, yine referans veriyorsun falan derdi durito'm...böyle yaman bir şahsiyetle karşı karşıyayım...

Geçenlerde bir fotoğraf gördüm.Saramago'nun kitabını ters çevirmiş bir okuyucuyu resmediyordu.
Çok yerinde bir ironiydi.
o fotoğraftaki şahıs ile bu yazının sahibi aynı kişi olunca daha da manidar oldu:))

:)))
"Azizim, güzel atlar da güzel şiirler gibidirler
Öldükten sonra da tersine yarışırlar, vesselam!"
demiş ece ayhan...
biz de tersinden bakarak anlamaya çalışıyoruz bazı şeyleri...

adam geniş düşünen biriydi hacım, onunla yedili plase yapardın ancak...

polemikler havada uçuşmuş

"Sistem bizi körlüğe ikna ederek, özne olma şansımızı elimizden almıştır."
çok iddalı geldi bana. bilemiyorum yani sistemin bizim rızamızı kazanma yolunu kullandığı açık, lakin özne olma şansımızı elimizden alması hususu ve bir de ikna mekanizmasını sistemin aygıtlarının yürüttüğüne vsye fazla vurguda bulunmak, kendimize yönelttiğimiz oklarımıza ve onların objektifliğine güvenirliği azaltıyor diye düşünüyorum. yani sistem gibi bir canavar var, çarkları var, hepimizi yiyecek, yedi. hayır. ben buradan beri tutamıyorum meseleyi. bireyin bu çevrelenmişliği nasıl ürettiği, nasıl dayattığı hatta, birbirimizin 'özne' liğiyle nasıl türden dertlerimiz olduğunu ve ikna etme kabiliyetimizi, 'o' sistemin aygıtlarından biri olagelerek nasıl 'ötekiler' üzerinde kullandığımızı düşüneduruyorum. falan..filan.

bağlamlar çok 'eğlenceli' idi. eşdost muhabbetinize girmek değil, lakin belirtmeliyim, herkes atıf yapıp da bu kadar 'az' oranda sıkıcı yazı yazamaz. :)
keyif aldım.

althusserci bir umutsuzluk durumu ahurani o cümle... sağol katkıların için...

:)) umutsuzluğa şımarık çocuk muamelesi yapan cezmi ersöz 'ü mü okusak azıcık ne yapsak??
estamos, siz katmışsınız. ben okudum.

edith piaf da bir dönem geçici görme kaybı yaşar. o dönemde sesleri daha bir görerek şarkılarını söylediğini fark edince gözleri açılmasına rağmen, körlük hissini biraz daha uzatmak için görmüyormuş gibi davranmaya devam eder.

bunu bilmiyordum hic, beatiik, sagol.

ahurani, cezmi ersöz diyenlerin kulağını çekiyorum :)

eline sağlık,çok güzel olmuş yine..
ama ben yemekte bahsettiğin,sosyomatta rekorlar kıracak blogu beklemekteyim hala :)

ondan önce evlenmeden olmaz kardeşim için alıntısız, referanssız bir yazı kaleme alacağım kardeşim...diğer rekorluk yazıya sosyomat hazır değil daha...

evlenmeden olmazla birlikte bir blog yazmanız,sosyomatı asıl sarsacak olan olaydır başkan..
diğer blog için sonsuza kadar beklerim,o bloga gelecek tepkileri sen az çok biliyorsun zaten :)

neymiş o blog. blog mlog yok estamos. ben dediğim kampanyayı başlatıyorum...

canım,
ben kardeşim için bir blog yazacağım, boynumun borcu o blog...buna mani olma olur mu?

olabilirim galiba. bilemedim. ben bunu bi düşüneyim estamos'um

belki fazla fantastik gelecek ama ben körlük konseptine biraz daha farklı bir perspektiften yaklaşmak istiyorum. Sistem denilen canavar a köle olmak mecburiyetinde kalan yada sistemle gözleri pahasına bir pazarlığa girişen birey üzerine farklı bir yaklaşım. Nietzsche'nin über-mensch konsepti! Modern toplumda bireyin özne olabilmeye yeterli fiziki-mental kapasitesi var mıdır?Ya da tersinden gidelim böyle bir öznelik talebi var mıdır?Modern toplumla modern insan arasında zaten bir özne-nesne ilişkisi var. modern insan modern toplumu (sistem) yaratmıştır.Hatta yazıda “Sonradan kör olmadığımızı düşünüyorum, biz zaten kördük…” saptaması çok can alıcı. Yani sistemin gözlerini kapattığı zavallı nesneler den değil , sistemi yaratan aktif öznelerden bahsediyoruz. Ne ortada bir zorlama ne de bunun kibar biçimi ikna var! Sorunun temel kökeni kanımca ne burjuva demokrasisi ne tekelci kapitalizm ne de emperyalist küreselleşme. Bunlar olsa olsa modern insanın eserleri. Modern insanın dünya algısının modern insanın birey toplum devlet algısının pratik sonuçlarıdır çünkü bu sayılanlar. Aynı pratik 20 yy da sosyalist rejimlerde de kendini yeniden üretti. Aynı nedenlerin aynı sonuçları üretmesinin kaçınılmazlığı gereği...Modern insan ardılına göre kördür sadece!(Über-Mensch) Görebildiği yaşayabildiği algılayabildiği dünyayı zaten var etmiştir (kendine uygun olan). Bu yaratısının şeklini değiştirebilir ancak kurallarını değil. Aslında bu yorumumu bir önceki bloğunla da yakından ilişkili (Kafkayla ilgili) . Kafkanın tüm anlatısı modernite sonrası bireyin modern toplumla arasındaki varoluş mücadelesidir. Konsept baştan ABSÜRD bir temele oturduğu için (modern toplumda modernite ötesi bireyin ne işi var?) tüm anlatının şekilsel olarak saçma olması kaçınılmaz olacaktır.Haliyle bu klasik neden sonuç ilişkisinin kalıplarını zorlar.Kafkanın kahramanları (aynı kendisi gibi) bir tohumdur. ait olmadıkları topraklarda otlar arasında sıyrılmaya çalışan fidanlar gibidirler. (über-mensch e giden köprü) çatışmaların olması kaçınılmaz olacaktır. Dava görülmeyeni GÖRMENİN davasıdır, (mesaj olarak GERÇEKÇİ)
Sanırım son bölüm bu yazıyla bir öncekini anlamsal bir bütünlüğe oturttu. saygılarımla...

kafka nın bireylerinin post modern olduğuna, kafka nın anlatısının ise modern sonrasına öncülük ettiğine dair yorumlar sıkıntılı bence... kafka nın karakterleri olabildiğince sıradan tiplerdir...bu sıradanlıkları yaşadıklarını güçlü kılar zaten...yani ayrıksı ot durumu yok bence ortada...tabii seni doğru anladıysam... Nietzsche ve sonrasında foucoult'un özneye olan inançsızlıklarına dair tartışma ise ayrı bir parantesi hakkediyor sanki...bu tartışma önemli çünkü bugün öznenin oluşumuna inanıp bir şeyler yapmak, sorumluluk almak ile öznenin olanaksızlığını kabullenip her türlü umudu yitirmemiz arasında kalmış durumdayız...ben tüm olumsuzluklara rağmen insanın özne olma olanağının bulunduğuna inanma eğilimindeyim o yüzden...
blogumun panosunun niteliğini yükselttiğin için teşekkürler bu arada...saygılar benden...

sıradanlık-sıradışılık ayrımımın kriterlerini biraz açayım o zaman. kafka'nın karakterleri elit karakterler değildir, göze çarpar bir olağandışılıkları yoktur.(sporcu, sanatçı, aşırı zengin aşırı fakir, kral prens büyücü vs vs gibi ünvanlar yada yetenekler)Bu anlamda sıradan kişilerdir onda haklısın. Onları sıradışı yapan sıradan yaşamlarının sınırlarını zorlayan gerçek-üstü varoluş çabalarıdır. Kapalı kaldıkları odada birkaç kere pencere camına çarptıktan sonra sınırları zorlamaktan cayan sinekler ve inatla deli deli uçup tekrar tekrar cama pike yapan, duvarlarda tavanda bir açıklık arayan öncü-sinek arasındaki fark gibi! Eğer son pikesinde ölmez yada dikkat çekici vızıltısının neden olacağı şiddetli bir terlik darbesinden kurtulabilirse, kapı açılır açılmaz özgürlüğe ilk adım atan sinek de işte bu anıtı dikilecek sinek olacaktır. Kim bilir belki kapıdaki anahtar deliği, pencerenin su tahliye açıklığını kendisi fark edecek oradan kendisi çıkıp gidecektir! Bu anlamda ayrık otlarıdır, bu anlamda tohumdur, bu anlamda kör değillerdir bu kahramanlar. (Aynı Kafkanın bizzat kendi hayatı gibi..) Modern sonrası anlatıya öncülük etme niteliğini anlatının hem konusu hem işleniş biçimi kazandırıyor. Pek tabi ben sade bir vatandaş olarak ancak kendi yorumumu sunuyorum burada. Doğrulanabilir veya yanlışlanabilir seçenekler arasında benim yorumlarım da eninde sonunda bir renktir.
Nietzsche ve Foucoult un özne sorununa yaklaşımlarını büyük ölçüde paylaşıyorum. (Toplumsal dönüşümlerin öznesi olarak modern birey anlamında). Kuşkusuz anıtı dikilen sinek lerin her çağda her coğrafyada bir yanlışlık eseri olarak da olsa bulunabilecekleri gerçeğini kabul ederek...

kafka nın kişileri gerçek üstü olduğunu söylemek biraz abartı olur...evet samsa nın böcek olması ile ilgili böyle bir tespit doğru olabilir ama dava ve şato da yaşananlar burjuva demokrasisi içerisinde sıokça yaşanan istisna durumların yansımalarıdır...istisna durumuna dair sıkı bir çözümleme için agamben in kutsal insan ını okumanı öneririm...
modern- post modern tartışması hepten sıkıntılı bence...gerçek-üstü karakterler ve olaylar eğer post modern anlatının karakteristiği olacaksa don quixote, gargantua ve dahası binbir gece masalları da modern sonrası eserler olarak okunabilirler... gerçi bunu savunan kuramcılar yok değil... ama bu eserlerdeki çağları aşan kuvvetli anlatı onları sınıflandırmamızı engelliyor...
körlük te de benzer bir tartışma yapılabilir...fantastik bir romandır çünkü bir ülkenin tamamı kör olmaktadır...bencce naturalist bir romandır diyebiliriz çünkü dışarıdan gözleme dayalı karakterlere mesafeli bir anlatım seçilmiştir...gerçekçi diyebiliriz çünkü toplumsal ilişkileri tüm çıplaklığıyla gözler önüne sermiştir... sınıflandırmalar genellemelerdir ve roman gibi melez bir sanatın değerlendirilmesinde sıkıntılar yaşanır deyip toparlayayım...yani söylediklerimi sana cevap veriyormuşum gibi okuma olur mu BehindBlue? saygılar...

Vay anasını! Resmen Marekeşte Keşmekeş!

O değil de hani bu Körleşme'de Therese diye bi karakter var ya, aynı Fidan teyze değil mi? Ömrümü çürüttü kadın yemin ederim.

sinem in annesi :) kesinlikle...gerçi halası da pencereden atlamama sebep olmuştu biliyorsun...